İş hukuku, iş ilişkisi içerisinde olan kişiler için uyulması zorunlu kurallar bütünüdür. Resmi bir iş yerinde yapılan hizmet akdi ile başlar. Çalışmasının karşılığında ücret alan işçi ile işvereni dahil eder. Bunların bağlı olduğu toplulukların da dahil olduğu ve genel iş ilişkilerini düzenleyen kurallardır. SSK, Çalışma Bakanlığı, İş ve İşçi Bulma Kurumu, odalar, sendikalar, vakıflar, dernekler vb. topluluklar, örnektir.

İş hukuku kapsam olarak bireysel iş hukuku ile toplu iş hukuku olarak, ikiye ayrılmaktadır.

Bireysel İş Hukuku

Çoğunlukla, küçük işletmelerde hizmet akdi ile başlar ve de işçi ile işveren arasındaki ilişkileri düzenler. Ücret, hizmet akdi, çalışma koşulları, ikramiye, komisyon, sosyal haklar, işten ayrılma, tazminat vb. konuları kapsar.

Toplu İş Hukuku

Çoğunlukla, büyük işletmelerde işçi ve işverenin; topluluklar şeklinde temsil edildiği (sendika vb.) iş yerlerinde uygulanmaktadır. Sendika kurma, sendika üyeliği, toplu sözleşme, sendikanın feshedilmesi, sendikal haklar vb. gibi konuları kapsamaktadır.

İş Kanunu

İş Kanunu; iş, işçi, işveren konularını ele alan; bu konuda ortaya çıkabilecek uyuşmazlıkları düzenleyen kanundur. İş Kanunu kapsamına girecek uyuşmazlıklar, iş mahkemelerinde görülmektedir.

Ülkemizde İş Kanunu, 1475 sayılı kanun olarak da bilinmektedir. İş Kanunu, 25.08.1971 tarihinde kabul edilmiştir. Daha sonra ise, 01.09.1971 tarihinde resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmiştir.

İş Hukukundan Doğan Borçlar

İş Hukukundan doğan borçlar ikiye ayrılır:

1). İşverenin Borçları

– Ücret Ödeme Borçları

– Gerekli Araç, Gereç, Malzeme ve Donanımı Temin Etme Borcu

– Eşit Davranma Borcu

– İşçiyi Koruma Borcu

– Doğum İzni Borcu

– İşverenin Oda veya Yurt Açma Borcu

2). İşçinin Borçları

– Çalışma Borcu (Belirtilen işte çalışma borcu ile işin özenle yapılması borcu)

– Sadakat Borcu

– İşyeri Kurallarına Uyma Borcu